Zij had als meisje
van 14 jaar al een drang om met tekenen en handenarbeid creatief aan de slag
te gaan. Na een tussenstop met de akte N20 (kinderverzorging & handenarbeid)
belandde ze begin 70’er jaren op de Kunstacademie van Den Bosch, waar
ze een opleiding volgde in figuratief en vrij schilderen. In Nuenen had Madeleine
korte tijd een atelier, maar ze reisde via vrienden naar het uiterste noorden
van het land. In het Friese Ternaard woonde ze in een groot maar bouwvallig
pand dat ze samen met Peter volledig opknapte. “ Het was prachtig gelegen
met uitzicht op de dijk en de weilanden. Ik was gefascineerd door het grootse
landschap met oplichtende luchten en de invloed van de Waddenzee. Daar leefde
ik vrij en onbekommerd”.
Hij sloot zich in 1981 bij haar aan, al bleef Peter zijn atelier in Amsterdam
houden. Hij begon zijn kunstenaarsleven als decorateur en modelleur bij de
afdeling decor van de NOS. Maar na 10 jaar wilde hij zich volledig geven voor
de kunst. Op de Utrechtse Academie bekwaamde hij zich in keramisch beeldhouwen,
schilderen en monumentale vormgeving. In een oude loods in Amsterdam-West
zette hij z’n eerste stappen als zelfstandig kunstenaar. Door een toeval
ontmoetten Peter en Madeleine elkaar, ze trouwden in 1989.
Hun grote ideaal om samen in een pand wonen en werken te combineren, werd
na lang wikken en wegen in 1998 realiteit. “We zitten hier vlakbij de
natuur, in een straal van 30 km. van Amsterdam en in een rustige omgeving.
Dat waren argumenten om ons hier te vestigen”, zegt Madeleine. Peter
heeft het ook naar zijn zin, maar af en toe moet hij er toch even uit, naar
Amsterdam bijvoorbeeld. “Dat vind ik heerlijk, die levendigheid, die
vele aparte mensen, de reuring. Dat geeft me inspiratie”. Madeleine
vindt haar inspiratie in de bossen en plassen van Wijdemeren. “ Ik vind
positieve energie in het landschap. Dat probeer ik met schilderen in diverse
technieken en met fotograferen vast te leggen”.
Peters werk kun je typeren met het thema ‘de mens in zijn omgeving’.
Hij maakt gebruik van een breed scala aan technieken, zowel keramisch als
met schilderen. “Ik heb veel technieken door en over elkaar. Er is bij
mij altijd sprake van gelaagdheid”. De laatste tijd werkt hij veel aan
beeldengroepen. Hij had een grote opdracht in Amstelveen, waar hij het gebouw
van de GGZ voorzag van een fraai plein met een beeldengroep. “Ik werk
samen met Joost Zwagerman van FE Plus aan beeldengroepen rond het onderwerp
‘Mens in beweging’. Dat is een groot beeld van zo’n 4 m.
hoog. Wij vormen samen een goed koppel. Ik doe het ontwerp en hij maakt het
geheel van Cortenstaal”. (zie www.petervandenakker.nl.)
Dag in dag uit
met je kunst bezig zijn, is geen lichte bezigheid, vinden Madeleine en Peter.
“Het is een hele opgave om in deze tijd vernieuwende kunst te verkopen.
Ik heb toch het gevoel dat er sprake is van vervlakking van de smaak. Als
het maar leuk en decoratief is, dan wordt het gewaardeerd. Maar een verdieping,
een gedachte achter een kunstwerk, dat schijnt steeds minder te worden. Het
is een tendens waar we midden in zitten. Ook een aantal gerenommeerde galeries
moet haar deuren sluiten”, zegt Peter. Die ook de uitspraak dat kunst
voor 90% marketing is volledig onderschrijft. “ Wij moeten heel veel
tijd en energie steken in de dingen erom heen, om jezelf te promoten. Om naar
buiten te treden, contacten te zoeken.”. Hij is een actieveling die
een avond en een ochtend lesgeeft op kunstcentrum Globe in Hilversum, die
in de tentoonstellingscommissie zit van Kunst aan de Dijk en ook nog voor
de Kunstuitleen in Hilversum en Amersfoort werkt als fotograaf. Madeleine
heeft drie dagdelen cursisten die ze begeleidt in de eerste beginselen van
de schilderkunst. “Het is echt allemaal heel leuk, maar het is een constante
strijd om je staande te houden. En daarbij je eigen identiteit als kunstenaar
niet te verliezen.We
klagen niet, maar we rennen onszelf wel eens voorbij”, vindt Madeleine.